Meble Kolonialne z Chin

Historia mebli kolonialnych w Chinach rozpoczyna się już w pierwszej połowie XVII w, kiedy to chińskie warsztaty meblowe dostrzegając nowych potencjalnych klientów jakimi byli przybywający Europejczycy, dostosowują swoje wyroby do ich wymogów. W tamtym okresie głównym przedmiotem handlu była czarna herbata, zaś w nieco mniejszym stopniu porcelana i jedwab. Wschodnioindyjska Kompania nie zajmowała się handlem meblami. Jednakże kapitanowie i starsi oficerowie statków należących do Kompanii mieli pozwolenie na handel prywatny i to właśnie oni, jako pierwsi, sprowadzają do Europy meble wytwarzane w Chinach. Większa część tych mebli nie była typowo chińska. Były one wytwarzane na potrzeby europejskich odbiorców, lecz jednocześnie nie mogły zostać pozbawione wielu rdzennie chińskich elementów, choćby z powodu braku innych wzorców. W ten właśnie sposób zaczęto wytwarzać w Chinach meble kolonialne, do dziś cieszące się dużym powodzeniem.

Ta, wspomniana wyżej, działalność handlowa kapitanów i oficerów zapoczątkowała rewolucję w postrzeganiu wytworów orientu, które odciskały coraz większe piętno we wszystkich dziedzinach sztuki i zdobnictwa w Europie. Popyt na dobra wytwarzane w Chinach znacząco wzrósł. Wiele fabryk, znajdujących się głównie w pobliżu portów morskich Chin, przekwalifikowało swoją produkcję na potrzeby eksportu. Trzeba w tym miejscu pamiętać, że masowa produkcja w Chinach była już wtedy w pełni rozwinięta (w Europie zaś dopiero się rozwijała).

Niestety obecnie niewiele wiadomo o samych fabrykach produkujących meble na potrzeby Europy w czasach dynastii Qing. Zachowały się wprawdzie pojedyncze katalogi mebli drewnianych pochodzące z fabryk w prowincji Kantonu, jednak prowincja ta nie była centrem produkcji eksportowej w tamtych czasach (do końca XIX wieku centra produkcyjne znajdowały się głównie w Szanghaju i Ningbo - miastach portowych otwartych dla statków europejskich).

Największy napływ Europejczyków do Chin w celu zakupu mebli orientalnych (a właściwie kolonialnych) nastąpił na początku XX wieku po zakończeniu wojen opiumowych. To spotkanie kultury wschodu i zachodu wydało różne owoce w przypadku produkcji mebli. Najczęściej dochodziło do zmian proporcji mebli, natomiast samo zdobnictwo i wykonanie pozostawało typowo chińskie. Bardzo często jednak doprowadzano do całkowitej zmiany stylu, dopuszczając jedynie niewielkie akcenty orientalne, lub nawet całkowicie z nich rezygnując, sprawiając, że mebel wykonany w Chinach nie miał żadnych akcentów wschodnich z wyjątkiem materiałów, które posłużyły do jego wykonania (a więc orientalne drewno, chińska porcelana, jedwab, bądź ratan).

Dzięki tak dużej różnorodności produkowanych mebli kolonialnych powstało wiele ich odmian. Wśród nich są meble rustykalne, wzorowane na stylu rustykalnym w Chinach. Rezultatem owej syntezy stylów (często łączone z Art Deco) są tzw. stoliki opiumowe rozpowszechnione i utożsamiane jako meble indyjskie (nie bez racji jednak, bowiem i w Indiach proces powstawania mebli kolonialnych przebiegał podobnie). Na drugim biegunie wśród mebli kolonialnych w Chinach można umieścić meble stylowe, wzorowane na wielu charakterystycznych stylach europejskich tj. Ludwik XIV, Ludwik XVI, Empire, czy też Biedermeier. Teoretycznie każdy powinien znaleźć coś dla siebie.